Akcja miała miejsce ponad tydzień temu. Wcześniej przejrzałem pobieżnie wyspy z cudami, zauważyłem na jednej z tychże wysp miasto o nazwie „Styks” należące do gracza lena0987 i to mnie zainteresowało. Było to jedyne jego miasto na tej wyspie, a reszta należała do czołowej elity MAH (Mroczna Armia Herosów – przyp. red.). Powiadomiłem kogo trzeba o moich spostrzeżeniach, w radzie ustaliliśmy szybką kolejność działania. Moim zadaniem było przede wszystkim przygotowanie miasta do okupacji i jej rozpoczęcie. Później sojusz Black Pearl jak zwykle mnie nie zawiódł i popłynęły wsparcia, które nieprzerwanie dążyły do podbijanego miasta od pierwszej sekundy aż do 3 dni po wejściu kolona. Dalej oczywiście „troszczymy” się o nasz nowy nabytek. W takich sytuacjach okazuje się właśnie jaką potęgą jest sojusz – samemu niewiele się zdziała.

Mimo, że miasto leżało w części morza, gdzie aż roi się od miast MAH, to akcja zakończyła się powodzeniem. Mroczna Armia straciła na obronie ponad 350 jednostek mitycznych, ponad 23 tysiące ogni oraz kilka tysięcy jednostek lądowych. Podbite miasto nosi nazwę SYMBOL NIEMOCY MAH, które jest naszą odpowiedzią na jedno z miast, które kiedyś nam przejęli i teraz czekamy, co oni pokażą w takiej sytuacji, gdyż ciągle zarzucali BP, że jest bezsilna a oni są mistrzami tego świata. Pasuje popierać swoje słowa działaniem, a nie tylko opowiadać o swojej doskonałości popadając w skrajną megalomanię. Zaznaczam, że miasta i tak strzeże tylko część naszych możliwości, jeśli będzie trzeba pojawi się tam dużo więcej wojska.

Jeszcze jedna kwestia, która wyniknęła z przeprowadzonej okupacji… w następnych dniach zaczęły się intensywne ataki na moje miasta, co w zasadzie mnie nie dziwi i niezmiernie cieszy. Może to jakoś danym osobom poprawia humor. Na samych tych atakach i innych akacjach przeciwko moim miastom padło w MAH kolejne kilka tysięcy ogni w pierwszych dniach. Jeśli nawet oddam jakieś miasto to wtedy, gdy tego zechcę, ponieważ już się kilka razy przekonali, że siedzenie po nocach i 24h na dobę nic nie daje. Zresztą nie czynię takich praktyk, bo też mam trochę innych zajęć. Zawsze odbije sobie na czymś innym, bo mam swoje plany. Gram po to, żeby grać a nie kolekcjonować wojsko i miasta, podobnie mój sojusz. Na zakończenie napiszę, że to nie jest ostatnie słowo sojuszu Black Pearl i jeszcze nieraz damy o sobie znać. Gdy świat Gamma będzie się kończył podamy więcej szczegółów.

Autor: Evangelion88

Pierwsza część poradnika jest swego rodzaju wprowadzeniem do części drugiej – opisującej strategię obrony w starym systemie podboju i części trzeciej – dotyczącej obrony w nowym systemie podboju. Zapraszam do lektury.

Przygotowanie miasta

Liczba ludności i jej wpływ na wojsko

Głównym celem miast jest tak na prawdę produkcja wojska, dzięki której możemy przejmować kolejne miasta i rosnąć w siłę. Dlatego też miasta powinny mieć jak największą liczbę ludności, którą możemy przeznaczyć na wojsko. Warto tu zaznaczyć, iż łaźnie i pług powinny być obowiązkowe w każdym mieście. Jest wiele teorii dotyczących tego, w jaki sposób rozwijać (lub burzyć) miasto, aby było jak najefektywniejsze. Jednym ze sposobów jest pozbycie się wszystkich budynków, które są obecnie zbędne np. senat po wybudowaniu innych budynków, czy koszary w mieście wyłącznie ze statkami ogniowymi.  W tym celu służy specjalizacja miast, o której można przeczytać tutaj.

Budynki typowo obronne

Część z budynków w mieście jest przeznaczona typowo do obrony. Jest to głównie wieża i mur, ale również jaskinia może służyć do pośredniej obrony miasta.

W atakowanych miastach, np. tych, które znajdują się na froncie, obowiązkowe powinno być co najmniej jedno (a najlepiej oba) z 2 badań:

- taran (+10% dla morskich);

- falanga (+10% dla lądowych).

Warto pamiętać, że otrzymując wsparcie z innych miast, liczy się tylko to, czy dane bronione miasto ma zrobione te badania. Technologie zbadane w miastach, z których zostało wysyłane wsparcie, nie liczą się do bonusu obrony, podobnie jak bonusy konta Premium gracza wysyłającego wsparcie.

Dodatkowo, w początkowym etapie gry warto zbadać straż miejską (+5 żołnierzy na każdy poziom gospodarstwa wiejskiego). Kilkukrotne powołanie straży miejskiej bez dodatkowych jednostek oraz surowców w mieście może skutecznie zniechęcić agresora.

To, które jednostki będziemy produkować w danym mieście oraz to, gdzie wybierzemy kolejne miasto zależy między innymi od tego, czy nasi wrogowie są blisko czy daleko i czy są silniejsi od nas czy też na podobnym poziomie.

Strefa bezpieczna

Tutaj w sumie hulaj dusza… najlepiej, aby miasta były w pewniej odległości od siebie tak, by ich zasięg nie pokrywał się podczas farmienia innych miast oraz dawał większe pole manewru w wyborze położenia kolejnych miast. Warto wziąć pod uwagę też pozostałych graczy, którzy również mogą chcieć atakować nasze farmy. Miasta raczej powinny być położone na różnych wyspach ze względu na farmienie wiosek (ważne w początkowej fazie, zwykle do około 20 miast i w krytycznych momentach przy większej liczbie miast). Miasta typowo morskie mogą również spokojnie być na osobnych wyspach – robimy w nich na początku tylko tyle wojska, aby dokładnie starczyło na podbicie wiosek. Jeżeli nie jesteśmy pewni naszych obliczeń, to spokojnie możemy wysłać nieco mniej wojska na ostatnią wioskę. Jeśli nie podbijemy jej za pierwszym razem, to zawsze możemy wysłać na tak osłabioną wioskę ponowny atak. Odpowiednio manewrując liczbą wojska przy podbijaniu wiosek możemy zminimalizować zrekrutowaną liczbę jednostek lądowych w miastach morskich.

W celu lepszej efektywności naszych ataków i łatwiejszej koordynacji wsparć również i w tym przypadku warto tworzyć wyspecjalizowane miasta, czyli: deff lądowy, deff morski, off lądowy (z 20 – 50 ogniami) i off morski. Miasta defensywne mogą być mieszane morsko-lądowe, jeśli zastana akademia na to pozwala.

Strefa konfliktu

Jeśli to my najczęściej atakujemy, to również lepiej mieć miasta na różnych wyspach ze względu na farmienie wiosek, które może okazać się w niektórych momentach krytyczne. Jednak w tym przypadku lepiej, aby nie były one za bardzo oddalone od siebie ze względu na możliwość szybkiej reakcji na ewentualne ataki przeciwników. Tutaj warto mieć szybkie łodzie transportowe, które co prawda przy pełnym rozbudowaniu miasta mogą zabrać 48 jednostek lądowych mniej niż zwykłe łodzie transportowe, ale za to są 2 razy szybsze i nie da się przez to rozpoznać po samym czasie dotarcia, czy atak jest tylko ze statkami ogniowymi czy też rónież z wojskami lądowymi. W starym systemie podboju możemy nastawić się, że nie bronimy się za bardzo, a raczej atakujemy tuż po wejściu kolona do miasta. Wówczas możemy – a raczej nasi sojusznicy – atakować również wsparcie, które przeciwnik już tam wysłał do obstawy kolonizatora, a które dotarło po odbiciu miasta. Atakując wsparcie będące u nas w mieście wróg również dostanie punkty walki ale będzie musiał się nimi podzielić z nami – część pokonaych jednostek wroga będzie pracować na naszą korzyść. Pamiętajmy jednak, że bycie typowo ofensywnym graczem na froncie wymaga dużego zaangażowania i aktywności.

Jeśli to nas atakują, możemy po prostu się zbroić. Gra jest tak skonstruowana, że gracz broniący się ma przewagę nad graczem atakującym – średnio na 1 pełne miasto broniące się przypadają 2-3 atakujące. Oczywiście to zależy od użytych jednostek i ich słabości oraz różnych bonusów. Tutaj do wyboru mamy obronę lądem i obronę morzem. Jeżeli ataki (z zamiarem przejęcia miasta) idą na więcej niż 1 miasto, to uważam za błędne rozdzielanie wojsk i wysyłanie wsparcie lądowego i morskiego do wszystkich miast po równo (wyjątek to wspieranie kilku okupacji w starym systemie). Im więcej jednostek tym większa ich siła – nie wzrasta to liniowo, raczej jest to funkcja przypominająca logarytmiczną, gdyż powyżej pewnego poziomu wsparć ta wartość prawie się nie zmienia..  Należy zauważyć, że przy 1000 biremach będziemy mieć zdecydowanie mniejsze straty w obronie niż przy 500, jeśli atak będzie dokładnie taki sam. Dlatego przy obronie lepiej do jednego miasta wysłać tylko wojska lądowe, a do drugiego tylko morskie, a o tym do którego miasta wysłać które jednostki powinny decydować badania w danym mieście oraz poziom muru.

Generalnie przy dobrych przeciwnikach obrona lądem jest bardziej efektywna niż obrona morzem. Warto jednak pamiętać o utrzymaniu jak najwyższego poziomu muru oraz o wybudowaniu wieży. Jeśli ataki są częste, to można wówczas nawet założyć kilka miast na tej samej wyspie i szybko przesyłać sobie wsparcie według zapotrzebowania (o ile nie będzie akcji zsynchronizowanej – tu już pomoc naszego sojuszu jest raczej wskazana). Taka strategia wymaga od nas często budowania miast od podstaw, ale wówczas możemy skupić się tylko i wyłącznie na potrzebnych nam budynkach. Jeżeli przeciwnik jest kiepski i wysyła ataki ofensywne z małą liczbą ogni albo ataki typowo ogniowe wysyła dużo wcześniej, to wówczas warto mieć w pobliżu miasto (lub kilka miast) birem, które podrzucamy o określonym czasie przed atak z wojskiem lądowym – wówczas jest duża szansa, że większość transportowców nie przebije się na ląd. Warto też czasami zmienić strategię, aby zaskoczyć przeciwnika.

Obrona przed atakami

Do obrony miast możemy wykorzystać następujące jednostki:

- lądowe: szermierze, łucznicy, hoplici, rydwany;

- morskie: biremy, triremy, brandery;

- mityczne: minotaur, hydra (tylko morze), meduza, pegaz, cerber, cyklop (o ile atak nie jest bronią tnącą).

Na tej stronie Wiki Grepolis znajduje się dokładna rozpiska parametrów poszczególnych jednostek. Tutaj warto zwrócić uwagę na poziom obrony jednostek przeciwko każdej z 3 rodzajów broni: obuchowej, tnącej i dystansowej.

Jeśli chodzi o wojska lądowe, to według mnie nie ma idealnego zestawienia – wszystko zależy od upodobań naszego agresora. Trzeba znaleźć jego słaby punkt, np. jeśli lubi atakować procarzami, to nieco bardziej skupmy się na szermierzach. Oczywiście ja bym nie popadała w skrajności – jak mamy surowców akurat na rydwany (nadmiar kamienia) to czemu by nie. Można też oczywiście sugerować się na przykład złotą czy srebrną proporcją.

Z wojsk morskich służących do obrony warto wspomnieć o biremach, triremach i branderach.

Biremy – są to podstawowe statki służące do obrony. Jeśli zwyciężą ze wszystkimi atakującymi statkami bojowymi (z reguły statkami ogniowymi), to zatapiają również część lub całość transportowców z wojskiem lądowym. O tym, ile zostanie zatopione decyduje przewaga naszych statków nad statkami agresora. Biremy walczą w pierwszej linii ognia na morzu. Chronią również kolonizatora.

Triremy – zdecydowanie droższe i mniej ekonomiczne niż biremy, gdyż ich wyższe możliwości obrony generują niewspółmiernie wyższe koszta. Triremy działają dokładnie na tej samej zasadzie, jak biremy.

Brandery – są to powolne statki służące tylko do obrony. Nie da się wysłać nimi ataku, ewentualnie jedynie jako obstawa do kolonizatora. Niszczą biremy, triremy i statki ogniowe w stosunku 1:1.  Nie zatapiają transporterów i  walczą w drugiej linii ognia. Oznacza to, że jeśli miasto jest bronione zaróno przez biremy, jak i brandery, to zaczną one walczyć dopiero wówczas, kiedy wszystkie biremy zostaną pokonane. Brandery nie chronią przed kolonizatorem – nie zatapiają go. Kiedy je stosować? Wtedy, kiedy spodziewamy się ataku ogniowego i nie mamy dużo czasu. Straty przeciwnika będą zdecydowanie wyższe. Warto pamiętać jednak, że przy dużej liczbie birem jesteśmy w stanie osiągnąć jeszcze lepszy wynik niż 1:1. Na miasto ogni czyli ok. 250 sztuk potrzeba około 1000 birem lub 250 branderów, aby stosunek wynosił około 1:1. Przy więcej niż 1000 birem, biremy są bardziej efektywne.

Przede wszystkim sprawdzić, które jednostki mogą atakować. W tym celu należy porównać czas dotarcia poszczególnych jednostek (statków lub piechoty) z atakowanego miasta do miasta, które nas atakuje. Nawet jeśli nie mamy danej jednostki w mieście, to możemy wpisać ręcznie dowolną wartość w oknie naszego hipotetycznego ataku. Należy jednak pamiętać, że np. wysyłając szybkie łodzie transportowe z ogniami (co jest częste) nie da się tego rozpoznać po czasie dotarcia. Również badania Meteorologia i Kartografia oraz zaklęcie Hełm niewidzialności mogą nieco zmodyfikować porównywany czas dotarcie i nalezy to również brać pod uwagę.

To, co nas najbardziej interesuje to to, czy któryś z ataków nie został wysłany ze statkiem kolonizacyjnym. Jeśli podejrzewamy, że któryś atak idzie zbyt długo (kolonizator idzie znacznie wolniej niż inne jednostki), ale nie jesteśmy tego pewni, to możemy rzucić Mądrość (Atena) na zbliżający się atak. Jeśli atak nie jest zabezpieczony, to będziemy mogli zobaczyć wszystkie jednostki z tego ataku. Przy okazji możemy rzucić Gniew Zeusa i/lub Sztorm – gdy jest mało statków to możemy za pomocą Sztormu nawet zniszczyć kolonizatora.

Często atakom właściwym towarzyszą mniejsze ataki zwane fejkami (fakes z angielskiego). Są to ataki mające na celu m.in. dezorientację gracza oraz zmniejszają szansę na właściwe przygotowanie się przed atakami właściwymi. Również wsparcie może być wysłane dla zmylenia. Wiele ataków ma na celu również wystraszenie przeciwnika. Pierwszy atak z reguły wzbudza więcej emocji niż kilkadziesiąt jednoczesnych ataków u doświadczonego gracza – a może w sumie porównywalnie – tyle, że potem odczucia są inne, bo bycie atakowanym również jest fajne…

Jeżeli jesteś atakowany, to warto pamiętać o kilku rzeczach:

- poinformuj swój sojusz o ataku, jeśli potrzebujesz pomocy (pamiętaj o podaniu szczegółowych informacji dotyczących ataku/ataków);

- poinformuj członka Rady sojuszu, jeśli gracz atakujący jest silniejszy od Ciebie lub ma silny sojusz;

- jeśli zamierzasz bronić się również lądem, to powołaj oddział obywatelski (może badanie Straż miejska by się przydało) – jeśli idzie więcej niż 1 atak, to spróbuj zrobić tak, aby każdy z ataków miał powołany osobny oddział obywatelski – pamiętaj jednak, że nie działa on na ataki wyłącznie statkami (ognie itp.);

- opróżnij magazyn do limitów chronionych Twoim poziomem magazynu (uruchom produkcję wojska lub statków, zleć budowę lub badanie, wyślij surowce do innego miasta, nadmiar srebra wrzuć do jaskini, wystaw surowce na handel, rozbuduj wioskę rolniczą).

Tak, jak już wspomniałam na początku, nie ma jednej właściwej strategii, aby obronić każde miasto. Zachęcam do umieszczania w komentarzach uwag dotyczących innych sposobów obrony, w szczególności dotyczących przygotowania miast do obrony. W kolejnych częściach będą przedstawione strategie dotyczące obrony w nowym i starym systemie podboju.

i: Jestem zmuszony zadać Ci szablonowe pytanie, bez którego wywiad nie mógłby zostać nazwany wywiadem. Jak masz na imię i czym się zajmujesz na co dzień?

jguteq: Anna. Jestem masażystką, zajmuję się terapią manualną.

i: Skąd wziął się Twój nick, jguteq?

jguteq: Hmm. Kiedyś na jakiejś stronie chciałam założyć konto. Każdy nick, który wpisywałam, był już zajęty i tak jakoś wyszedł ten – zaczęłam od „j” i jakoś tak poszło. :)

i: Jak zaczęła się Twoja przygoda z Grepolis? Przypadkiem wiem, że wiąże się z tym ciekawa historia.

jguteq: Synowie wyjechali na obóz. Poprosili bym budowała budynki w jakiejś grze, a grać zaczęli około 2 tygodnie przed wyjazdem. Tak sobie budowałam i budowałam, jakieś żołnierzyki robiłam, by wysyłać na rolnicze wioski, aż tu nagle któregoś pięknego dnia, na którymś koncie zaczęła migać jakaś ikonka. No i co tu zrobić? Dopiero wtedy weszłam w pomoc, by zobaczyć co to jest. Zanim przeczytałam o obronie, to moje żołnierzyki niestety „znikły” z miasta. Trochę mnie to zirytowało. Synowie nie czytali o dzieleniu łącza ani możliwości urlopu, więc dwa konta dostały bana, choć nie przesyłałam surowców (nawet nie wiedziałam, że można) ani nic podobnego. Oni się zniechęcili po powrocie, a mnie na tyle to zirytowało, że zaczęłam grać na Thecie. Później mój trzeci syn, Kamil, również chciał się dołączyć do gry, ale Theta była już wtedy dosyć „starym” światem, więc zaczęłam z nim grę chwilkę po otwarciu Joty na tymże właśnie świecie.

i: Na Jocie grasz w sojuszu Puniccy Piraci. Jak to się stało, że grasz w tym sojuszu, nie w innym?

jguteq: Pewnego dnia dotarła do mnie wiadomość od jednego gracza z sojuszu moich przeciwników, że mają zaatakować jednego z radnych PP. Ostrzegłam wtedy ów radnego o nadciągającym niebezpieczeństwie i walczyliśmy od tego czasu wspólnie. W pewnym momencie zaczął się rozpadać sojusz, w którym byłam i z kilkoma graczami poszłam do Piratów. Później jest już tylko długi okres walki z The Hunters i Sea Hunters.

i: Czy odniosłaś jakieś sukcesy z PP. Jeśli tak, to możesz śmiało się pochwalić. :^)

jguteq: Mogłabym zapytać, a co jest w tej grze sukcesem? Tak akurat wyszło, że jesteśmy obecnie pierwszym sojuszem na Jocie, zarówno w rankingu punktowym, jak i tych związanych z walką, ale dla mnie najważniejsze jest to, że potrafimy dobrze się bawić, chociaż bywają okresy mniejszej aktywności graczy – życie wzywa.

Jeśli chodzi o mnie, mam swoje cele i może nieraz wolno do nich zmierzam – czasami bywa tak, że dużo osób trzeba pobudzić, żeby zrealizować jakiś cel.

Tak na prawdę gra się łatwiej, kiedy ma się tylko kilka miasteczek, później zajęcie się większą ich liczbą zajmuje na tyle dużo czasu, że już nie zawsze chce się zaplanować jakieś ataki.

Moim głównym celem jest na pewno to, by nasz sojusz cały czas się wzmacniał.

i: Czy grasz obecnie na innych światach niż Jota? Jeśli tak, to na jakich – czy zamierzasz zabawić tam na dłużej?

jguteq: Gram na kilku serwerach. Na Thecie, z którą jakoś nie potrafię się rozstać, na Achillesie i Ypsilonie. Jeżeli zaczynam grać na jakimś serwerze, to raczej po to, by spędzić tam jakiś czas (jak długo, trudno określić).

i: Jak radzisz sobie z pogodzeniem pracy z aktywną grą?

jguteq: Bywa bardzo ciężko, ponieważ różne obowiązki powodują, że często siedzę do późnej nocy tylko po to, żeby ogarnąć wszystkie miasteczka.

Dodatkowo, komputer jest włączony praktyczne cały dzień, ale czasami tylko przechodząc nieraz zaglądam i spoglądam na licznik ataków, lub by wysłać atak, ale zazwyczaj planer ataków mi nie wystarcza, muszę mieć karteczkę z czasami wysyłanych ataków, choć bywa tak, że nie raz się nie zdąży podejść i jakieś ataki nie polecą.

Generalnie, czasami ciężko jest się wyspać. :P

i: „Nowa” wersja grepolis ma zarówno wielu przeciwników, jak i zwolenników. Jak Ty oceniasz wersję 2.0?

jguteq: Po tak długim czasie gry na poprzedniej wersji mam pewne przyzwyczajenia. Jednym z dużych minusów wersji 2.0 jest na pewno to, że ruchy wojsk w ataku i obronie nie są zbyt dobrze zauważalne dla graczy, którzy nie grają na zarządcy. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że w wersji 2.0 wprowadzono również wiele udogodnień, których brakowało w wersji 1.0.

Niestety, wersja 2.0 wciąż posiada wiele błędów – chociażby ten, gdzie mimo, że czyszczę pamięć przeglądarki, nie są widoczne na mapie moje miasteczka, przez co muszę przesuwać mapę by się pokazały.

i: Jeśli miałabyś określić siebie samą, jesteś agresorem, czy może dobrym obrońcą? :)

jguteq: Osobiście nie jestem jakimś strasznym agresorem, a bynajmniej za takiego się nigdy nie uważałam, bo chyba brak mi aż takiej „zaciętości”.

Obrońcą… cóż, właśnie przy Grepolis 1.0 istniała opcja wstawiania tzn. „klinów”, wersja 2.0 często się zacina , zawiesza przy większej liczbie ataków, więc i możliwości wstawiania klinów są dużo mniejsze.

i: Korzystając z okazji, może chcesz kogoś pozdrowić?

Oczywiście Punickich Piratów – tych, co grają , jak i również tych, którzy musieli zakończyć grę z różnych powodów.

i: Dzięki za poświęcony czas, do zobaczenia na Jocie. :)

Smacznie sobie spał, choć było wczesne południe i nie powinien spać. Według planów powinniśmy zacumować w porcie Doustrisia w ciągu najbliższych godzin i otrzymać rozkazy na najbliższe miesiące. Statki mogące jednocześnie bronić miasta, jak i atakować, są w tych czasach na wagę złota.
Rzuciłem w kapitana zdechłym krabem, efekt był natychmiastowy.

- Co się… zaraz, kim ty jesteś?! – krzyknął przerażony
- Jam jest Posejdon. Pan i władca wszelkich wód!
- Posejdon?! Sam Posejdon?
- Oczywiście, że tak!

Wiedziałem, że łatwo będzie go przekonać do czegoś tak absurdalnego.

- Wiesz, inaczej sobie Ciebie wyobrażałem.
- Nie sądzisz głupcze, że ukazałbym Ci swą prawdziwą postać!

Starałem się wczuć w rolę, miałem przecież go przekonać do zmiany celu wyprawy.

- Czego więc ode mnie chcesz Wielki Posejdonie?

Niemożliwe. Kapitan Omega pierwszy raz odniósł się do mnie z szacunkiem.

- Niedaleko od miejsca, w którym się znajdujemy położona jest niewielka wyspa. Jej mieszkańcy nie oddają należnej mi czci. Nakazuję Ci byś ukarał ich w moim imieniu!

Kapitan patrzył na mnie przerażonymi oczami. Nie uwierzył. Na pewno nie uwierzył, tylko idiota dałby się na to nabrać.

- Jak każesz Posejdonie! Z twym imieniem na ustach ukarzę tych plugawców rażących Cię swoją niewiarą!

Aby nie wypaść z roli i przedwcześnie nie wybuchnąć śmiechem, rzuciłem jeszcze jakimś błogosławieństwem i uciekłem z kabiny. Na jakiś czas musiałem zniknąć pod pokładem, gdzie ukryłem się wśród niewolników i zdjąłem moje przebranie Posejdona.
Wróciłem jak najszybciej na pokład, by reszta załogi nie zauważyła mojego zniknięcia. Natychmiast podbiegli do mnie Heron i Kalikst.

- Eubul! – krzyknął Heron – To było genialne!
- Kapitan Omega po twoim wyjściu natychmiast kazał zmienić kurs na tę tajemniczą wyspę! – dokończył Kalikst.

Próbując opanować wesołość podeszliśmy do steru triremy.

- Kapitanie, skąd ta zmiana planów? Przecież rozkazy były inne.
- Milcz! Nasza flota otrzymała misję od samego Posejdona! – zagrzmiał podekscytowany.
- Kapitanie? Skierujemy całe nasze pięćdziesiąt trirem na tę tajemniczą wyspę?
- Zdecydowanie! Boska przychylność władcy mórz sprawi, że będę najlepszym kapitanem trirem w historii Grecji!

No jasne, dzięki jego głupocie na pewno straci tę posadę. Nie życzę mu źle, po prostu czuję, że to najlepszy czas bym to ja mógł pokazać, co umiem.
I tak przez te dwa dodatkowe dni wraz z resztą załogi wysłuchiwaliśmy rozkazów zestresowanego kapitana Omegi, który nie dostał zbyt wiele wytycznych, dotyczących wyspy z nieoddającymi czci Posejdonowi mieszkańcom.
Płynęliśmy i płynęliśmy, a jedzenie, jak i woda zaczęły się kończyć.
Minął już tydzień, a wśród załogi dało się słyszeć o tym, że kapitan Omega oszalał. A my z powodu głodu zaczęliśmy się spierać, które z nas powinno zastąpic kapitana Omegę.
Heron chciał zostać kapitanem, ponieważ był najbardziej oczytany i inteligentny. Kalikst chciał zostać kapitanem, ponieważ cieszył się dobra sławą i znali jego liczne dokonania na wszystkich pięćdziesięciu triremach. A ja? Ja chciałem, by mój ojciec był ze mnie dumny. Chciałem móc się sprawdzić, wiele się nauczyć i zdobyc sławę. Każdy o tym marzy, prawda?

- LĄĄĄĄĄĄĄĄĄD! – krzyknął przeciągle majtek z bocianiego gniazda.

Natychmiast podbiegliśmy do burty statku, by go zobaczyć. Naszym oczom ukazały się mury miasta.

- Jakie rozkazy kapitanie Omega? – spytał rosły mężczyzna z załogi.

Kapitan Omega z niezwykle dumna miną kazał zaatakować miasto. Flota trirem ruszyła na podbój nieznanego miasta. Czy powinienem mieć wyrzuty sumienia, że zaatakowaliśmy prawdopodobnie niewinnych ludzi? Byłem tak zmęczony i głodny, że było mi wszystko jedno.
Po czterech godzinach miasto było zrównane z ziemią. Kapitan pozwolił nam zejść na ląd i zebrać odpowiednią ilość zapasów jedzenia i wody.
Całą noc świętowaliśmy ukaranie niewiernych Posejdonowi przy alkoholu. Wino pogodziło mnie na nowo z przyjaciółmi.
Następnego dnia wyruszyliśmy by zgodnie z planem zacumować do portu Doustrisia i odebrać rozkazy. Kapitan Omega przez całą drogę powrotną zachowywał się dosyć dziwnie. Według Kaliksta kapitan oczekiwał ponownego zjawienia się Posejdona i pochwały od niego.
Pod koniec piątego dnia podróży był tak zdenerwowany, że kazał nam do późnych godzin nocnych czyścić górny pokład.

- Nie sądzicie, że to dziwne? – spytał Kalikst.
- Niby co? To, że kapitan czeka teraz na nagrodę? Na jego miejscu robiłbyś to samo – odparł Heron.
- Nie. Chodzi o to, że w kierunku, który zmyślił Eubul rzeczywiście była jakaś wyspa.
- E tam. Całe morze Egejskie pełne jest małych wysp.
- A nie dziwi was fakt, że do tej wyspy płynęliśmy całe dziewięć dni, a teraz po niecałych pięciu dniach już widać nasz port docelowy? – zwróciłem ich uwagę na to dziwne zdarzenie.

Przyznali mi rację. Następnego dnia zacumowaliśmy w porcie Doustrisia. Na miejscu otrzymaliśmy rozkazy i nikt nie wypominał nam naszego spóźnienia. Dostaliśmy zapasy na cztery miesiące i po tygodniu wypłynęliśmy w morze.
Wiatr nam sprzyjał tak samo jak morze. Rozkazy, które mieliśmy wypełnić w przeciągu czterech miesięcy wykonaliśmy w dwa i powróciliśmy do Doustrisii bez żadnych strat.

Uwierzycie? Kapitan Omega stał się sławny na całą Grecję, jego flota z czasem powiększyła się z pięćdziesięciu do trzystu trirem i jeszcze przez długie lata cieszył się tytułem najznamienitszego kapitana trirem.
Ponadto uwierzył, że jest to właśnie dar od Posejdona w ramach podziękowań za wypełnienie jego rozkazów.
Ja i moi przyjaciele mogliśmy jedynie zakosztować służby pod Kapitanem Omegą, ale nie żałowaliśmy tego, a nasze serca wciąż niosły żeglarską pieśń:

„Tuż pod urwiska kamiennym zboczem. Kotwica sięgnie dna,
Kryjąc się w barwnym tle podwodnych szat. Znam na Cykladach zatoczkę wśród skał,
Wiatr na buzuki w niej grał, A dokoła trwał antyczny świat.”

-koniec-

Nie było dnia, w którym nie wypomniałby rodzicom, że nie może żyć jak normalny nastolatek posiadający komputer w domu. Pomimo tego, że rodziców byłoby stać na kupno komputera, nie mieli zamiaru spełnić prośby syna, w obawie że ich syn wyrośnie na przysłowiowego „glona”. Nie chcieli by całymi godzinami, gdy oni będą w pracy, ich syn grał i marnował czas przed ekranem. Wpajali mu, że powinien codziennie uprawiać sport. Ojciec często wygłaszał mu przemówienia typu: „Za moich czasów chłopakom marzyło się boisko! A Ty masz wszystko na wyciągnięcie ręki!” Po przystąpieniu do gimnazjum, Adamowi coraz bardziej zaczął dokuczać brak dostępu do Internetu i innych funkcji komputera.

Doszło do tego, że wychodził z domu po południu i wracał około godziny 21 mówiąc do rodziców: „Tego chcecie? Właśnie to jest zdrowy tryb życia! Całe godziny spędzane na powietrzu! Jeśli tego właśnie chcecie, to tak będzie!”. Rzecz jasna rodzicom w żadnym wypadku nie podobało się, że syn będzie przebywał godzinami z kolegami nie wiadomo gdzie. Bóg wie co im może przyjść do głowy! Ale pewnego dnia, Adam spotkał się po szkole z jednym z kolegów z klasy, który był całkowicie zapatrzony w swój smartfon. Okazało się , że grał on właśnie w grę internetową Grepolis.

W końcu oboje usiedli na ławce w parku i rozpoczęli długą rozmowę na temat samego telefonu oraz gry. Adam wręcz zakochał się w tej niezwykle wciągającej grze osadzonej w czasach starożytnej Grecji. Po skończeniu konwersacji, Adam już wiedział czego chce. Zamiast drogiego komputera poprosi rodziców o nowoczesny telefon, dzięki któremu będzie mógł surfować w Internecie gdziekolwiek będzie! Po co siedzieć w domu przy komputerze, skoro można wyjść na dwór i tam surfować do woli? Świeże powietrze zapewnione! Rozrywka, której pragnął Adam także! Cena takiego telefonu nie jest gigantyczna , a możliwości, które oferuje są ogromne! Teraz Adam będzie mógł korzystać z Internetu wszędzie – gdy będzie jechał tramwajem do szkoły, gdy będzie jeździł na rolkach – i co najważniejsze na świeżym powietrzu, czego tak chcieli rodzice! Przedstawił im swój pomysł – nie zastanawiali się długo. Telefon kupiony! Połączenie z Internetem zapewnione! Teraz i Adam, i rodzice są szczęśliwi :).

Właśnie zauważyłem Polis, które ma idealne położenie strategiczne. Tak, tam właśnie będzie kolejne moje miasto! Po południu zleciłem rekrutację kolejnych jednostek. Cały czas obserwowałem swój cel. Wygląda na to, że nie rozwija się zbyt szybko. Może to oznaczać tylko jedną z dwóch opcji: albo szykuje wojsko, albo jest nieaktywny. Poprosiłem, aby kolega z sojuszu wysłał szpiegów na to miasto i ku mojemu zdziwieniu, stan wojsk jest zachęcający do dalszych działań. Jednak każdy może mieć chrapkę na to Polis, więc muszę się sprężać.

Dzień 2:

Od czego tu zacząć? – zadałem sobie pytanie. Zdecydowałem się na rozbudowę budynków, m.in. gospodarstwa wiejskiego i magazynu. Oczywiście wysyłałem wojska celem plądrowania wiosek rolniczych, aby przy nadwyrężonym budżecie zachować płynność finansową. Nabrałem chęci zwiększenia ilości wojsk defensywnych, na wypadek gdyby ktoś mnie zaatakował. Zarzuciłem jednak ten pomysł – przynajmniej na jakiś czas.

Dzień 3:

Jako, że już wcześniej odkryłem jednostki w akademii, nie miałem problemów z rekrutacją. Zacząłem od procarzy, a po chwili miałem też kawalerzystów. Później przyszedł czas na inne wojska ofensywne. Napisałem do sojuszu aby wspomógł mnie kilkoma oddziałami wojsk defensywnych. Obawiałem się, że ktoś może mnie zaatakować podczas, gdy ja przygotowuję się do ataku.

Dzień 4:

Moi ludzie zbudowali dziś okręty, tarany i katapulty. Nie zajęło im to dużo czasu.

Od rana obserwowałem cel. Dziś nie prosiłem sojusznika o pomoc przy szpiegowaniu – wysłałem własny oddział. Dostałem raport i tak samo jak dnia pierwszego, nie wynikało z niego nic ciekawego. W tym czasie moich wojsk przybywało.

Dzień 5:

Ostatni dzień moich przygotowań. Rekrutowałem cały czas jednostki ofensywne. Surowce grabione z sąsiednich miast płynęły szerokim strumieniem, aż magazyn pękał w szwach. Nie miałem wyjścia jak tylko go rozbudować. Napływ surowców trwał dalej… Co tu robić?

Dzień 6:

Wysłanie ataku zaplanowałem na wieczór tak, aby doszedł rano minutę po bonusie. Tak też uczyniłem! Mam nadzieję, że się uda. Co będzie, zobaczymy… Oby te 6 dni nie poszło na marne…

Miasto profilowane

Chyba jeszcze nikt w całej historii nowożytnej nie podjął się sprecyzowania pojęcia miasta profilowanego. Jedno jest pewne – profilowanie miast przyniesie nam dużo większe korzyści, niż posiadanie w swoich miastach mieszanych wojsk. W grepolisowej gwarze miasto profilowane jest to miasto, w którym produkujemy określony rodzaj jednostek, tj. tylko i wyłącznie statki ogniowe – off morski, biremy – deff morski, ofensywne wojska lądowe, defensywne wojska lądowe oraz jednostki mityczne. Następną pewną rzeczą jest to, że zaczęcie profilowania miast w chwil, kiedy posiadamy ich tylko kilka, jest z reguły złym rozwiązaniem. Nie ma dobrej i jednoznacznej odpowiedzi, kiedy należy przystąpić do takiego procederu. Dobrym rozwiązaniem wydaje się moment, kiedy liczba naszych miast stanie się liczbą dwucyfrową.

Co i gdzie?

Możemy wyróżnić 3 czynniki, które mają wpływ na to, co będziemy produkować w określonym mieście.

a) zasoby dostępne na wyspie;

b) położenie/aktualna sytuacja miasta;

c) własne zapotrzebowanie.

Pierwszym czynnikiem jest oczywiście dostępność zasobów na wyspie, na której znajduje się dane miasto. Tak więc w mieście, które znajduje się na wyspie, gdzie drewno mamy na ”minus”, totalną głupotą wydaję się produkcja statków ogniowych, czy birem, których budowa wymaga największej ilości drewna. Poniżej mała rozpiska co i gdzie powinniśmy produkować.

Miasta z jednostkami mitycznymi to inny temat. Tutaj decydującym czynnikiem jest prędkość świata. Na światach z mniejszą prędkością miasto, w którym tworzymy jednostki mityczne, jest bez znaczenia ze względu na to, iż zanim będziemy chcieli wrzucić kolejną jednostkę mityczną do kolejki w koszarach, to magazyn zapełni nam się dwa razy. Dużo większe znaczenie ma to przy większych prędkościach świata (np. na światach Jota czy Ypsilon), gdzie posiadając dużą liczbę miast, a tym samym duży przyrost łask, w pewnym momencie czynnik dostępności zasobów na wyspie może okazać się problemem.

Położenie i sytuacja, w jakiej może się znajdować miasto (częste ataki), jest drugim czynnikiem, który powinniśmy brać pod uwagę przy przypisywaniu miasta do konkretnego profilu. Ideałem wydaje się sytuacja, kiedy nasze miasta ze statkami ogniowymi i offem lądowym znajdują się w spokojnej okolicy, z daleka od ataków wroga, a w miastach, które są bezpośrednio narażone na atak wrogiego gracza, tworzymy sobie beztrosko jednostki defensywne. Przy mniej aktywnej grze jak najbardziej jest to uzasadnione, jednak aktywniejszym graczom, paradoksalnie, polecam zupełnie inny podział – wojska ofensywne na froncie, defensywne w bezpiecznej okolicy, które wspierają miasta offowe. Co nam to da? Przede wszystkim zwiększa mobilność naszej ofensywnej armady, co często ma decydujący czynnik na powodzenie ataku. Nie musimy czekać kilku godzin, zanim nasze wojska ofensywne dowloką się ze swoich bezpiecznych kwater. Tym samym zmniejszamy czas reakcji, który dajemy atakowanemu przez nas graczowi. Drugim bardzo ważnym aspektem takiego rozmieszczenia miast jest to, iż zmuszamy tym samym wroga do posiadania w jego miastach, które znajdują się w sąsiedztwie naszego, wojsk defensywnych, a wedle starego, grepolisowego porzekadła „jeśli tutaj ma dużo deffa, to gdzie indziej go nie ma”.

Ostatnim, ale nie najmniej ważnym czynnikiem, który ma wpływ na decyzję jaki rodzaj wojsk będziemy produkować w określonym mieście, jest nasze zapotrzebowanie. Nie ma się co rozpisywać, bo wszyscy powinni wiedzieć, o co chodzi – jeśli na 10 miast, które posiadam, 6 to miasta z ogniami, 3 z biremami i 1 z offem lądowym, to może powinienem zastanowić się nad miastem, w którym będę produkował wojska defensywne?

Jak?

Staje mi… przychodzi mi stanąć w punkcie, w którym należałoby pokazać, oczywiście za pomocą kolorowych obrazków, jak to wszystko wygląda.

Chciałbym w tym momencie zaznaczyć, iż poniższe przykłady są jedynie standardem tego, co dzieje się w moich miastach, nie twierdzę, iż tak powinno wyglądać miasto idealne, aczkolwiek nieskromnie myślę, że to świetne rozwiązanie dla wszystkich. Przy ich tworzeniu wziąłem pod uwagę jedną rzecz – uzyskanie jak największej liczby wolnych mieszkańców, jednocześnie zachowując pełną funkcjonalność miasta, czyli:

•  zdolność handlu ( Targowisko na poziomie 10 w każdym mieście);

• zdolność do odbudowania każdego budynku przy ewentualnym uszkodzeniu błyskawicą ( Senat na poziomie 15 w każdym mieście, budynki specjalnie nie mogą ulec uszkodzeniu);
• możliwość organizowania festynów (akademia na poziomie 30 w każdym mieście).

Ponadto w każdym mieście zarówno magazyn, jak i gospodarstwo wiejskie znajduje się - rzecz jasna - na maksymalnym poziomie rozbudowy. Przejdźmy do rzeczy.

Miasto SO (statki ogniowe)

Wolni mieszkańcy: 2701 = 270 SO +1 wolny mieszkaniec

Jedyną jednostką, która powstaje w tym mieście, jest statek ogniowy.

Budynki produkujące surowce na poziomie adekwatnym do zapotrzebowania, jakie mają SO – dużo drewna, mało kamienia, trochę srebra. Namiastka koszar ( jedyna możliwość zburzenia ich do poziomu 0, to rzucanie sobie po mieście błyskawicą i liczenie na odrobinę szczęścia). Port z oczywistych przyczyn na maksymalnym poziomie.

Miasto birem

Wolni mieszkańcy: 2677 = 334 biremy + 5 wolnych mieszkańców

Jedyną jednostką, która powstaje w tym mieście, jest birema.

Rozbudowa budynków podobna, jak w mieście z SO. Kamieniołom na wyższym poziomie z uwagi na zapotrzebowanie birem na kamień. Kopalnia srebra jest kwestią dyskusyjną, bo jego nadwyżki zawsze możemy zdeponować w jaskini.

Miasto off

Wolni mieszkańcy: 2653

Jedną z kombinacji może być 40 SO, 107 szybkich statków transportowych, 22 katapulty, 184 rydwany, 77 kawalerzystów, 421 procarzy.

Niski port – statków transportowych nie tracimy często. Budynki produkujące na maksa z uwagi na to, iż będziemy produkować różnego rodzaju jednostki ofensywne – produkcja jednego typu jednostek jest, z małymi wyjątkami, bezsensowna. Koszary oczywiście na najwyższym poziomie.

Miasto deff

Wolni mieszkańcy: 2653

Jedną z kombinacji może być 126 szybkich łodzi transportowych, 1000 szermierzy, 1023 łuczników

Struktura budynków identyczna, jak w mieście offowym.

Miasto z jednostkami mitycznymi

Wolni mieszkańcy: 2714 = 60 mantykor +1 SO

Nie zamierzam wrzucać przykładu dla każdej jednostki mitycznej. Pozwolę sobie zaprezentować to na przykładzie miast, w którym produkuję mantykory. Akurat w tym wypadku polecam produkcję jednego statku ogniowego w celu zmyłki przeciwnika, którego atakujemy – normalnie atak mantykor wygląda jak atak lądowy, ale dołączając do niego jakąś jednostkę pływającą, ikonka ataku dla naszego przeciwnika pokazuje atak morski, podczas kiedy leci na niego miasto „kotków”.

Port zbędny. Poziom koszar mógłby podlegać dyskusji, ale z uwagi na to, ilu wolnych mieszkańców potrzeba na 1 mantykorę, jego rozbiórka nic by nie dała. W miastach, gdzie produkujemy jednostki mityczne, polecam zachowanie budynków produkujących surowce w celu posiadania surowców na festyny. W większości przypadków produkcja jednostek mitycznych jest dosyć wolna i stąd będziemy mieć częste nadmiary surowców, które można przeznaczyć na festyny.

Budynki specjalne

Jakie budynki mieć po „lewej” i „prawej” stronie? Dla mnie odpowiedź jest prosta. Po lewej łaźnie, po prawej posąg. O ile łaźnie wydają się wyborem oczywistym, o tyle zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie zgodzi się co do „oczywistej oczywistości” posiadania w każdym mieście posągu.

Nie twierdzę, iż bez względu na wszystko posąg musimy mieć w każdym mieście. Znam wiele osób, które preferują układ łaźnie – wieża. Osobiście wydaje mi się, że miks z posągiem przynosi na dłuższą metę większe korzyści – wieża nie pracuje dla Ciebie cały czas, posąg tak. W wyjątkowych sytuacjach, przy bardzo „niekorzystnym” położeniu miasta, wieża jest lepszym wyborem, aczkolwiek budowanie jej w każdym mieście uważam za czystą głupotę i marnowanie miejsca „po prawej”.

Mur

Wysoki mur w mieście wydaje się czymś „must have”, ale czy jest tak na pewno? Jak można zauważyć, na powyższych screenach, murek w moich miastach nie istnieje. Nie oznacza to jednak, że murku budować nie powinniśmy, wręcz przeciwnie, należy jednak robić to z głową – po co nam murek w mieście, które od najbliższego miasta wroga leży daleko i nigdy nie jest atakowane?

W miastach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie miast wroga, murek rzeczywiście jest czymś „must have”, aczkolwiek w innym przypadku możemy trzymać go tylko na „przyzwoitym” poziomie, a w awaryjnej sytuacji zacząć kolejne poziomy, ewentualnie – jak ja – pozbyć się go. Sprawdza się to szczególnie na światach z nowym systemie podboju i dużej prędkości. Na starym systemie podboju czasami w naszym interesie jest trzymać murek na niskim poziomie, gdzie po wpłynięciu kolonem do miasta przez okupanta staje się to jego problemem.

Dlaczego zatem w swoich miastach mój murek jest w opłakanym stanie? Osobiście nie korzystam z deffa lądowego, preferuję obronę biremami – polecam spróbować.

Badania w akademii

Teoretycznie badania, które powinniśmy mieć zbadane w miastach o poszczególnych profilach, powinny być oczywiste. Jednak poniżej dla nowych graczy zamieszczę krótką listę.

Ps. chciałbym przy okazji podziękować Sharon den Adel, jej głos niewątpliwie przyczynił się do powstania tego artykułu.

- Rudy grot, to sojusz lisów – pomyślał, po czym szybko wstał i nałożył na głowę hełm szermierza, który przy upadku na ziemię zsunał mu się z głowy.

- Wszyscy do obrony lewej grzędy! – z oddali usłyszał głos swojego dowódcy, zajączka Wilhelma, którego osobę niezbyt lubił i ze względu na dyscyplinę jaką w II Oddziale Szermierskim Zajączków Wielkanocnych wprowadził Wilhelm, odnosił się do niego z niechęcią, ale jednocześnie z należytym respektem.

Tymczasem w kurniku nadal trwała walka. Prawa grzęda padła, katapulty sojuszu lisów przełamały obronę złożoną z szermierzy i łuczników sojuszu zajączków wielkanocnych. Kawaleria lisów spychała zajęcze rydwany i procarzy w stronę Lewej Grzędy. Prawa, niestety, była już stracona, wszystkie znajdujące się tam kury i jajka wielkanocne wpadły w ręce podstępnych lisów.

Zajączki nie mogły pozwolić sobie na stratę lewej grzędy, nie w Wielkanoc, nie na rzecz sojuszu podstępnych i chciwych lisów, z którymi toczą potyczki w każdą Wielkanoc.

Lewa grzęda była jedną z najlepiej ufortyfikowanych na Wyspie Wielkanocnej, na której toczyła się walka. Wysoka na 25 poziomów dawała obrońcą dużą przewagę, nawet przy zdecydowanie większej liczbie lisów. Walka trwała całą piątkową noc, jednak sojusz lisów, nawet z pomocą licznych na polu walki katapult, nie był w stanie sforsować lewej grzędy. Następnego dnia, w sobotę Wielkanocną lisy wycofały najpierw swoich procarzy, później katapulty, a w końcu wszystkie wojska i udały się na swoją lisią wyspę. Obrona lewej grzędy zakończyła się sukcesem. Niestety, obrońcy ponieśli dotkliwe straty. Zajączek Wilhelm już nigdy nie miał doczekać następnych świąt. Prawa grzęda, zdobyta dzień wcześniej przez lisy, już nigdy nie powróciła do swojej dawnej świetności, jajka wielkanocne zostały złupione przez lisy.

Księgi głoszą, że po tej porażce sojusz lisów już nigdy nie niepokoił Wyspy Wielkanocnej.

Nasz bohater, mężny Zajączek, który wykazał się w walce wielkim męstwem i odwagą, sam powalając trzech lisich kawalerzystów, żył jeszcze długo, podobno bardzo szczęśliwie, aż pewnego razu dwadzieścia lat po pamiętnej bitwie o grzędy, przez blizny szpecące jego ciało, ktoś pomylił go z kurczaczkiem i Zajączek dokonał swego żywota w koszyczku wielkanocnym.

W dzień świętego lejka żołnierze nie mogą się powstrzymać od płatania innym małych psikusów. Pewnego dnia, grupa szermierzy spotkała się przy senacie i zaczęli uzgadniać plan na poniedziałek. Dyskutowali bardzo długo, aż nagle jeden wpadł na pomysł, aby nalać wody do wiader i rozpocząć zabawę w oblewanie pechowych przechodniów. Drugi zaś wpadł na pomysł, aby zakupić balony, napełnić je wodą i w ten sposób uzyskać większy zasięg rażenia i nie trzeba będzie się męczyć z wiadrami. Wszystko wskazywało na to, że temperatura będzie niska, więc psikus na pewno się uda.

Tak własnie zrobili. Mieli mało czasu na przygotowanie tego wszystkiego w wystarczająco dyskretny sposób, aby mieszkańcy niczego się nie domyślili, gdyż robiło się już późno. Przygotowali około 200 balonów w ciągu około 2 godzin.
Nadszedł ten właśnie wymarzony dzień – poniedziałkowy poranek. Szermierze rozpoczęli realizację planu. Zebrali się w ustalonym miejscu i omówili szczegóły jeszcze raz, aby nie było żadnych niedomówień. Jako że było ich tylko 10, to dwóch zostało na wyznaczonym miejscu, a reszta skierowała się w stronę wszystkich czterech stron świata. Zaczęło się, gdy mieszkańcy poczęli wychodzić ze swych domostw. Szermierze ukryli się i zaczęli rzucać balonami, zupełnie jak małe dzieci. Sprawiało im to bardzo wielką przyjemność. Nikt nie spodziewał się takiego psikusa.

Jedynym, czego szermierze żałowali, była konieczność posprzątania całego bałaganu, jaki uczynili w wiosce.